Ποια είναι τα ευρέως χρησιμοποιούμενα επιφανειοδραστικά αλκυλογλυκοσίδια;

2023-03-31 01:03:51

Τα ευρέως χρησιμοποιούμενα επιφανειοδραστικά αλκυλογλυκοσίδια είναι κυρίως παράγοντες σύζευξης, ανώτερα λιπαρά οξέα και τα άλατά τους, ακόρεστα οργανικά οξέα και σιλικόνες. Ο παράγοντας σύζευξης είναι ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο ορυκτό επιφανειοδραστικό.

Η συσσωμάτωση κρυστάλλων αναφέρεται στο φαινόμενο που οι κρύσταλλοι αλλάζουν από χαλαρή κατάσταση σε σβώλους. Η συσσωμάτωση επιδεινώνει τη ρευστότητα των κρυσταλλικών σωματιδίων, γεγονός που επηρεάζει άμεσα την απόδοση του προϊόντος. Η προσθήκη μικρής ποσότητας τασιενεργού στο διάλυμα κατά τη διαδικασία κρυστάλλωσης του προϊόντος μπορεί να αποτρέψει αποτελεσματικά τη συσσωμάτωση του προϊόντος. Ο μηχανισμός δράσης του είναι ο εξής: ① τασιενεργό εισέρχεται στο σύστημα κρυστάλλωσης και σχηματίζει ένα φιλμ περιτυλίγματος στην επιφάνεια του κρυστάλλου, το οποίο δημιουργεί ένα φαινόμενο μηχανικής απομόνωσης μεταξύ των κόκκων κρυστάλλου. ②προσροφάται στην επιφάνεια του κρυστάλλου για να σχηματίσει ένα υδρόφοβο στρώμα, το οποίο εμποδίζει την ανταλλαγή υγρασίας μεταξύ του κρυστάλλου και της ατμόσφαιρας. ③ μειώνει Η επιφανειακή τάση του διαλύματος αλλάζει τη γωνία επαφής μεταξύ στερεού και υγρού, μειώνοντας τη δύναμη τριχοειδούς προσρόφησης του κρυστάλλου στο διάλυμα. ④ συμμετέχει στη διαδικασία παραγωγής κρυστάλλων, αλλάζει το σχετικό ρυθμό ανάπτυξης κάθε κρυσταλλικού επιπέδου, βελτιώνει τη συνήθεια κρυστάλλωσης των σωματιδίων και μειώνει την ενέργεια της διεπαφής των κρυστάλλων. αλλάζοντας έτσι την κρυσταλλική μορφή. Για παράδειγμα, το σουλφονικό αλκυλεστέρα και το ενδιάμεσο του αλκυλοσουλφονυλοχλωρίδιο, αλκυλοβενζολοσουλφονικό, ρ-τολουολοσουλφονικό νάτριο, λιπαρό οξύ νατρίου, κ.λπ. μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αντισυσσωματικοί παράγοντες για κρυσταλλικά προϊόντα.

Η επιφανειακή χημική τροποποίηση είναι η μερική επίστρωση της επιφάνειας του σωματιδίου μέσω χημικής αντίδρασης ή χημικής προσρόφησης μεταξύ του επιφανειοδραστικού παράγοντα και της επιφάνειας της ανόργανης σκόνης για να γίνει η επιφάνεια του σωματιδίου οργανική, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η τροποποίηση της επιφάνειας.

Τα εξαιρετικά λεπτά σωματίδια SiC υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με την επιφανειοδραστική πολυαιθυλενογλυκόλη και οι μοριακές αλυσίδες της πολυαιθυλενογλυκόλης τροποποιήθηκαν στην επιφάνεια των σωματιδίων SiC, το οποίο έδρασε ως στερικό φράγμα και απέτρεψε την επανασυσσωμάτωση των στερεών σωματιδίων SiC. Μετά την επεξεργασία του ακανόνιστου σχήματος ή της συσσωματωμένης σκόνης SiC με επιφανειοδραστικό, η μακριά μοριακή αλυσίδα του επιφανειοδραστικού προσροφάται στα ελαττώματα της επιφάνειας των σωματιδίων και στους δεσμούς που κρέμονται, γεγονός που επιταχύνει τη διάσπαση μεγάλων σωματιδίων ή συσσωματωμένων σωματιδίων, κάτι που είναι ευεργετικό για τη βελτίωση της διασποράς του SiC.

Χρησιμοποιώντας αδιπικό οξύ και στεατικό οξύ για την τροποποίηση της επιφάνειας της σκόνης νανο-ζιρκόνιου, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η καρβοξυλική ομάδα (—COOH) σε αδιπικό οξύ και στεατικό οξύ και η ομάδα υδροξυλίου (—ΟΗ) στην επιφάνεια των σωματιδίων νανοζιρκονίας. πολικό προς μη πολικό. Ταυτόχρονα, καθώς το μονομοριακό φιλμ προσροφάται στην επιφάνεια της σκόνης, η δύναμη αλληλεπίδρασης μεταξύ των σκονών (συμπεριλαμβανομένης της διαμοριακής δύναμης και της μηχανικής δύναμης άρθρωσης) μειώνεται, δηλαδή μειώνεται η αντίσταση τριβής όταν ρέει η σκόνη, βελτιώνοντας έτσι τη ρευστότητα της σκόνης. .