Ορισμένα επιφανειοδραστικά έχουν καλή οξυγόνωση

2022-10-31 00:22:32

Το αλκυλοπολυγλυκοσιδικό επιφανειοδραστικό, που συντίθεται από ανανεώσιμη φυσική λιπαρή αλκοόλη και γλυκόζη, είναι ένας νέος τύπος μη ιονικού επιφανειοδραστικού με ολοκληρωμένη απόδοση. Έχει τα χαρακτηριστικά τόσο των κοινών μη ιονικών όσο και των ανιονικών τασιενεργών, υψηλή επιφανειακή δραστηριότητα, καλή οικολογική ασφάλεια και διαλυτότητα και είναι διεθνώς αναγνωρισμένο ως η πρώτη επιλογή «πράσινων» λειτουργικών επιφανειοδραστικών.

Ωστόσο, είναι παρόμοιο με το παραδοσιακό επιφανειοδραστικό, το οποίο είναι συνήθως έντονα αλκαλικό και έχει κακή καθαριστική ικανότητα ως μη ιονικό τασιενεργό. Τα περισσότερα επιφανειοδραστικά αλκυλοπολυγλυκοσίδια έχουν υψηλό ιξώδες και η εμφάνιση είναι παχύρρευστο υγρό ή ημιστερεό (η περιεκτικότητα σε δραστική ουσία είναι περίπου 50%), το οποίο είναι εύκολο να παχυνθεί. Επειδή η τιμή είναι υψηλότερη από την παραδοσιακή επιφανειακή δραστηριότητα και η απορρυπαντικότητα είναι ελαφρώς κατώτερη, είναι περισσότερο από AES, CAB και άλλους συνδυασμούς.

Αρχή αύξησης του οξυγόνου του επιφανειοδραστικού: μετά την προσθήκη επιφανειοδραστικού στο νερό υδατοκαλλιέργειας, η διαλυτότητα κορεσμού του οξυγόνου στο νερό υδατοκαλλιέργειας μπορεί να αυξηθεί. Σύμφωνα με τη θεωρία σχηματισμού ένυδρου και τη θεωρία της διπλής μεμβράνης, δεδομένου ότι η διαλυτότητα του οξυγόνου στο νερό είναι πολύ μικρή, η ένωση οξυγόνου νερού στο νερό γενικά σχηματίζεται αρχικά στη διεπιφάνεια αερίου-υγρού και στη συνέχεια διαχέεται αργά από την αέρια φάση στην υγρή φάση.

Στο υδάτινο σώμα που περιέχει τασιενεργό, λόγω της διαλυτοποίησης του επιφανειοδραστικού, μια μεγάλη ποσότητα οξυγόνου διαλύεται στο μικκύλιο της επιφανειοδραστικής ουσίας που σχηματίζεται στο υδατικό διάλυμα. Με αυτόν τον τρόπο, ο σχηματισμός οξυγονωμένων υδάτων στο υδατικό διάλυμα επιφανειοδραστικής ουσίας μπορεί να συμβεί όχι μόνο στη διεπιφάνεια αερίου-υγρού, αλλά και στο υδάτινο σώμα, μειώνοντας το χρόνο σχηματισμού οξυγονωμένων υδάτων και βελτιώνοντας τη διαλυτότητα του οξυγόνου στο υδάτινο σώμα.   

Οι παραδοσιακοί οξυγονωτές είναι συνήθως υπεροξείδια όπως το υπερανθρακικό νάτριο, το υπεροξείδιο του ασβεστίου και το υπερκαρβαμίδιο, τα οποία έχουν τα μειονεκτήματα της χαμηλής απελευθέρωσης οξυγόνου και του σύντομου χρόνου δράσης. Η έρευνα ερευνητών υδρόβιων φαρμάκων έδειξε ότι ορισμένες επιφανειοδραστικές ουσίες έχουν καλή επίδραση οξυγόνωσης. Για παράδειγμα, η χρήση δικοτυλήδονης βεταΐνης μπορεί να αναστείλει την υπερανάπτυξη αναερόβιων μικροοργανισμών στο νερό, να μειώσει γρήγορα τη διεπιφανειακή τάση μεταξύ νερού και αέρα, έτσι ώστε μια μεγάλη ποσότητα οξυγόνου στον αέρα να μπορεί να εισαχθεί στο νερό και το επίπεδο διαλυμένου οξυγόνου μπορεί να φτάσει σε υψηλό επίπεδο 4~5,5 mg διαλυμένο/οξλ.