Τα πολυμερή τασιενεργά όχι μόνο έχουν εξαιρετική γαλακτωματοποιητική σταθερότητα

2020-09-01 19:50:30

Το πολυμερές επιφανειοδραστικό όχι μόνο έχει εξαιρετική σταθερότητα γαλακτωματοποίησης, αλλά μπορεί επίσης να δώσει στο γαλάκτωμα ειδικές ιδιότητες, οι οποίες είναι ασύγκριτες με τα συνηθισμένα τασιενεργά. Το πολυμερές επιφανειοδραστικό έχει ισχυρή γαλακτωματοποιητική ικανότητα. Όταν μια ορισμένη ποσότητα συμπολυμερούς μοσχεύματος διαλύεται σε λάδι (νερό), το σύστημα λαδιού-νερού θα γαλακτωματοποιηθεί και το γαλάκτωμα θα είναι σταθερό μετά από επαρκή ταλάντωση.

Για να επιτευχθεί η απαραίτητη υδροφιλία, θα πρέπει να εισαχθεί υδρόφιλη ομάδα, αλλά δεν υπάρχει ποσοτική σχέση μεταξύ της υδατοδιαλυτότητας και της περιεκτικότητας σε υδρόφιλη ομάδα και της πολικότητας. Λόγω των διαφορετικών πολυμερών και των διαφορετικών μοριακών δομών, η υδατοδιαλυτότητα θα αλλάξει επίσης πολύ. Όταν η αλληλεπίδραση υδρόφοβης ομάδας ενισχυθεί, το υδατοδιαλυτό πολυμερές επιφανειοδραστικό θα σχηματίσει επίσης ένα κολλοειδές διάλυμα, δηλαδή, με τη μορφή μοριακών συσσωματωμάτων στο διάλυμα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα υδατοδιαλυτά πολυμερή τασιενεργά σχηματίζουν κολλοειδές διάλυμα, το οποίο είναι ένα θερμοδυναμικό σταθερό σύστημα. Σωματίδια διαφόρων σχημάτων αιωρούνται στο κολλοειδές διάλυμα με τη μορφή μοριακών συστάδων.

Αν και πολλά κοινά επιφανειοδραστικά έχουν αποτέλεσμα διασποράς, λόγω της επίδρασης της μοριακής δομής, του σχετικού μοριακού βάρους και άλλων παραγόντων, το αποτέλεσμα διασποράς τους είναι συχνά πολύ περιορισμένο και η δοσολογία τους είναι μεγάλη. Λόγω της ρυθμιζόμενης θέσης της υδρόφιλης ομάδας και της υδρόφοβης ομάδας, η μοριακή δομή του πολυμερούς επιφανειοδραστικού μπορεί να είναι σαν χτένα και πολυδιακλαδισμένη αλυσίδα, έτσι η επίδραση του πολυμερούς τασιενεργού στη διασπορά σωματιδίων, την κάλυψη επιφάνειας και την ενθυλάκωση είναι πολύ ισχυρότερη από την πρώτη. Καθώς το σύστημα διασποράς τείνει να είναι πιο σταθερό, έχει γίνει ένα είδος διασποράς με λαμπρό μέλλον.

Η πάχυνση έχει δύο έννοιες: η μία είναι η χρήση του υψηλού ιξώδους του υδατικού διαλύματός της για τη βελτίωση του ιξώδους άλλων συστημάτων με βάση το νερό. Το άλλο είναι ότι τα υδατοδιαλυτά πολυμερή μπορούν να αλληλεπιδράσουν με άλλες ουσίες στο νερό, όπως μικρά μοριακά πληρωτικά και πολυμερή πρόσθετα, για να σχηματίσουν χημικό ή φυσικό συνδυασμό, με αποτέλεσμα την αύξηση του ιξώδους. Το τελευταίο αποτέλεσμα τείνει να έχει ισχυρότερο παχυντικό αποτέλεσμα. Γενικά, το πολυμερές που χρησιμοποιείται ως πυκνωτικό θα πρέπει να έχει υψηλότερο σχετικό μοριακό βάρος, όπως το πολυοξυαιθυλένιο ως πυκνωτικό, το σχετικό μοριακό βάρος θα πρέπει να είναι περίπου 2,5 εκατομμύρια. Τα κοινά πηκτικά είναι η ζελατίνη, η καρβοξυμεθυλοκυτταρίνη, ο εστέρας πολυαιθυλενογλυκόλης στεατικού οξέος, το πολυοξυαιθυλένιο με λιπαρή αμίνη κ.λπ.