Οι αλκυλογλυκοσίδες συνδέονται με σωματίδια χρωστικής με επιλεκτική προσρόφηση

2021-03-25 22:48:18

Ορισμένα επιφανειοδραστικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διασπορά μικρών στερεών σωματιδίων (ιδιαίτερα χρωστικών) σε υγρά. Οι αλκυλογλυκοσίδες συνδέονται με σωματίδια χρωστικής με επιλεκτική προσρόφηση.

Στο σύστημα με βάση το νερό, οι υδρόφοβες (φιλικές προς το λάδι) ομάδες προσροφούνται στην επιφάνεια των σωματιδίων, ενώ οι υδρόφιλες ομάδες (συντηρώντας το λάδι) εκτείνονται στην υδατική φάση. Εάν χρησιμοποιούνται ιοντικά επιφανειοδραστικά, τα σωματίδια της χρωστικής διαχωρίζονται μεταξύ τους με τη δράση της σταθεροποίησης φορτίου. Η σταθεροποίηση φορτίου οφείλεται στη δύναμη απώθησης γύρω από τα σωματίδια. επειδή όλα τα σωματίδια περιβάλλονται από το ίδιο φορτίο, αλληλοαποκλείονται όταν βρίσκονται κοντά. Σε ορισμένα υδατοδιαλυτά συστήματα επίστρωσης, είναι επίσης απαραίτητο να παρέχεται η σταθερότητα της πιθανής αντίστασης γύρω από τα σωματίδια από μη ιονικά τασιενεργά.

Σε αντίθεση με τα συστήματα με βάση το νερό, σε επιστρώσεις που δεν βασίζονται στο νερό, η υδρόφοβη ομάδα προσροφάται στην επιφάνεια των σωματιδίων, ενώ η υδρόφοβη ομάδα δείχνει προς τη φάση του διαλύτη. Σε αυτή την περίπτωση, η διασπορά τείνει να είναι σταθερή με τη σταθεροποίηση της δυνητικής αντίστασης. Η σταθερότητα της στερεοχημικής αντίστασης οφείλεται στον σχηματισμό αντίστασης δυναμικού χώρου της μοριακής αλυσίδας διαλυτωμένων επιφανειοδραστικών ουσιών σε υγρό μέσο.

Η δομή του διασκορπιστικού είναι ελαφρώς διαφορετική από αυτή του παράγοντα διαβροχής. Τα διασκορπιστικά πρέπει να διαβρέχονται και να αγκυρώνονται στην επιφάνεια των στερεών (χρωστικών) σωματιδίων, αλλά ένα μέρος τους πρέπει. Ο σχηματισμός σύνδεσης μεταξύ σωματιδίων και μέσων διασποράς. Επιπλέον, το υδρόφοβο τμήμα (γνωστό και ως ουρά) πρέπει να είναι αρκετά μακρύ ώστε η μάζα της αλυσίδας που εκτείνεται από την επιφάνεια της χρωστικής να παράγει αποτελεσματική δυναμική αντίσταση γύρω από τα σωματίδια. Στο σύστημα επίστρωσης με διαλύτη, το μήκος της ουράς του επιφανειοδραστικού πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο από c18h37. Το επιφανειοδραστικό, το οποίο χρησιμοποιείται ως παράγοντας διαβροχής, δεν είναι αποτελεσματικό διασκορπιστικό λόγω του μικρού μήκους της αλυσίδας του.

Στην τεχνολογία ηλεκτροστατικού ψεκασμού, τα εξατμισμένα σωματίδια επικάλυψης αποκτούν υψηλή τάση στο πιστόλι ψεκασμού. Επομένως, τα σωματίδια επικάλυψης έλκονται από το γειωμένο υλικό βάσης. Το ποσοστό χρήσης της επίστρωσης είναι υψηλό και η ποιότητα κάλυψης του υλικού του πυθμένα είναι επίσης καλή. Ωστόσο, σε επιστρώσεις με διαλύτη, λόγω της μη πολικότητας του διαλύτη, η αντίσταση μπορεί να είναι πολύ υψηλή (>10000m Ω vol -), επομένως ο ρυθμός κάλυψης της επίστρωσης στο υλικό του πυθμένα είναι πολύ χαμηλός. Η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι η προσθήκη πολικών διαλυτών, αλλά για να επιτευχθεί η απαιτούμενη αντίσταση, μπορεί να χρειαστεί να προστεθεί μεγάλος αριθμός πολικών διαλυτών. Για παράδειγμα, για να μειωθεί η αντίσταση (> 10000m Ω vol - ') του ξυλολίου στην επιθυμητή τιμή (0,6m Ω Vo1 -') πρέπει να προστεθεί σε βουτανόλη έως και 50%.

Ένας άλλος τρόπος μείωσης της αντίστασης των επικαλύψεων είναι η χρήση κατιονικών τασιενεργών, που έχει το πλεονέκτημα ότι η ποσότητα των επιφανειοδραστικών είναι μικρότερη (< 5%). Όταν τουλάχιστον μία ομάδα αλκυλίου είναι μεγαλύτερη (>c16h33), η επίδραση της μείωσης της αντίστασης είναι καλύτερη, η οποία είναι επίσης χρήσιμη για τη διάλυση των επιφανειοδραστικών ουσιών σε μη πολικούς διαλύτες. Οι ιδιότητες των ιόντων ισορροπίας που σχετίζονται με την πολική βάση των κατιόντων είναι επίσης σημαντικές. Γενικά, τα ιόντα ισορροπίας αλογόνου δεν είναι κατάλληλα επειδή έχουν την τάση να επιταχύνουν τη διάβρωση κάτω από την επίστρωση και θα πρέπει να επιλέγονται κατιονικά τασιενεργά με βάση την αμίνη.