Μετά την προσθήκη τασιενεργού στο νερό υδατοκαλλιέργειας

2022-10-24 00:47:36

Αρχή αύξησης του οξυγόνου του επιφανειοδραστικού: μετά την προσθήκη επιφανειοδραστικού στο νερό υδατοκαλλιέργειας, η διαλυτότητα κορεσμού του οξυγόνου στο νερό υδατοκαλλιέργειας μπορεί να αυξηθεί. Σύμφωνα με τη θεωρία σχηματισμού ένυδρου και τη θεωρία της διπλής μεμβράνης, δεδομένου ότι η διαλυτότητα του οξυγόνου στο νερό είναι πολύ μικρή, η ένωση οξυγόνου νερού στο νερό γενικά σχηματίζεται αρχικά στη διεπιφάνεια αερίου-υγρού και στη συνέχεια διαχέεται αργά από την αέρια φάση στην υγρή φάση. Στο υδάτινο σώμα που περιέχει τασιενεργό, λόγω της διαλυτοποίησης του επιφανειοδραστικού, μια μεγάλη ποσότητα οξυγόνου διαλύεται στο μικκύλιο της επιφανειοδραστικής ουσίας που σχηματίζεται στο υδατικό διάλυμα. Με αυτόν τον τρόπο, ο σχηματισμός οξυγονωμένων υδάτων στο υδατικό διάλυμα επιφανειοδραστικής ουσίας μπορεί να συμβεί όχι μόνο στη διεπιφάνεια αερίου-υγρού, αλλά και στο υδάτινο σώμα, μειώνοντας το χρόνο σχηματισμού οξυγονωμένων υδάτων και βελτιώνοντας τη διαλυτότητα του οξυγόνου στο υδάτινο σώμα.   

Τα πολυμερή κροκιδωτικά που χρησιμοποιούνται ευρέως στην Κίνα είναι κυρίως προϊόντα της σειράς πολυακρυλαμιδίου. Το πολυακρυλαμίδιο είναι ένα γραμμικό υδατοδιαλυτό συμπολυμερές. Το κατιονικό πολυακρυλαμίδιο που παρασκευάζεται μετά από τροποποίηση είναι μια στερεή σκόνη, η οποία είναι εύκολα διαλυτή στο νερό και έχει ισχυρά αποτελέσματα απορρόφησης υγρασίας και κροκίδωσης. Είναι ένα γραμμικό πολυμερές επιφανειοδραστικό με θετικό φορτίο και μπορεί να κροκιδώσει αποτελεσματικά το αιωρούμενο οργανικό κολλοειδές και την οργανική ένωση.

Ο μηχανισμός κροκίδωσης είναι ο εξής: το πολυμερές μακράς αλυσίδας και η επιφάνεια των στερεών σωματιδίων στα λύματα (γενικά αρνητικά φορτισμένα, όπως ο πηλός) απορροφώνται σε πολλαπλά σημεία. Η αλυσίδα του πολυμερούς είναι πολύ μεγάλη, η οποία μπορεί να προσροφηθεί σε πολλά στερεά σωματίδια ταυτόχρονα για να γεφυρωθεί μεταξύ τους. Μόρια μακράς αλύσου που έχουν προσροφήσει πολλά στερεά σωματίδια μπορούν επίσης να γεφυρωθούν μεταξύ τους απορροφώντας από κοινού στερεά σωματίδια ή διαπλεκόμενα μεταξύ τους για να σχηματίσουν κροκιδώδη συσσωματώματα (ή σωματίδια).   

Οι παραδοσιακοί οξυγονωτές είναι συνήθως υπεροξείδια όπως το υπερανθρακικό νάτριο, το υπεροξείδιο του ασβεστίου και το υπερκαρβαμίδιο, τα οποία έχουν τα μειονεκτήματα της χαμηλής απελευθέρωσης οξυγόνου και του σύντομου χρόνου δράσης. Η έρευνα ερευνητών υδρόβιων φαρμάκων έδειξε ότι ορισμένες επιφανειοδραστικές ουσίες έχουν καλή επίδραση οξυγόνωσης. Για παράδειγμα, η χρήση δικοτυλήδονης βεταΐνης μπορεί να αναστείλει την υπερανάπτυξη αναερόβιων μικροοργανισμών στο νερό, να μειώσει γρήγορα τη διεπιφανειακή τάση μεταξύ νερού και αέρα, έτσι ώστε μια μεγάλη ποσότητα οξυγόνου στον αέρα να μπορεί να εισαχθεί στο νερό και το επίπεδο διαλυμένου οξυγόνου μπορεί να φτάσει σε υψηλό επίπεδο 4~5,5 mg διαλυμένο/οξλ.